...
کسی که به دنبال عشق واقعیست
باید فراموشت کنم چندیست تمرین میکنم من میتوانم میشود، آرام تلقین میکنم با عکسهای دیگری تا صبح صحبت میکنم با آن اتاق خویش را بیهوده تزیین میکنم سخت است اما میشود در نقش یک عاقل روم شب نه دعایت میکنم نه صبح نفرین میکنم حالم نه اصلاخوب نیست تا بعد بهتر میشود فکری برای این دل تنهای غمگین میکنم من میپذیرم رفته ای و برنمیگردی همین خود را برای درک این صد بار تحسین میکنم از جنب و جوش افتاده ام دیگر نمیگویم به خود وقتی عروسی میکند، آن میکنم این میکنم خوابم نمی آید ولی از ترس بیداری به زور با لطف قرص قد نقل یک خواب رنگین میکنم این درد بی کسی بر شانه جا خوش کرده است از روی عادت دوستی با بار سنگین میکنم هر چه دعا کردم نشد شاید کسی آمین نگفت حالا تقاضای دلی سرشار از آمین میکنم نه اسب،نه باران، نه مرد، تنهایم و این دائمی ست اسب حقیقت را خودم با این نشان زین میکنم یا میبرم، یا باز هم نقش شکستی تلخ را در خاطرات سرخ خود با رنج آذین میکنم حالا نه تو مال منی، نه خواستی سهمت شوم این مشکل من بود و هست در عشق گلچین میکنم کم کم ز یادم میروی این روزگار و رسم اوست این جمله را با تلخی اش صد بار تضمین میکنم 
| Design By : Night Skin |
خیلی عجیب است... کسی را که تو دوستش داری دوستت ندارد... کسی که تو را دوست دارد، تو دوستش نداری... و کسی که هم تو دوستش داری و هم او دوستت دارد، به رسم عاشقی به هم نمیرسید...من شعر های سهراب را دوست دارم اما فقط یک فرق کوچک بین ما هست... سهراب می گوید زندگی رسم خوشایندیست اما من میگویم:
زندگی رسم خوشایندی نیست... زندگی اجبار است... لاجرم باید زیست.
می ماند شعر های مریم(حیدرزاده). تفاهم بسیاری داریم جز یک چیز... او میداند که برای چه کسی مینویسد اما من ... هنوز نمیدانم.....
میدانم ...
میدانم بعد هر خنده من گریه طولانی ست ...
... من پس از هر خنده خود میترسم..
..که دگر اشک ندارم که رها سازم
و در نوبت خنده دیگر باشم...
