...
کسی که به دنبال عشق واقعیست
به یاد و به یاریش یک سلام پر رنگ و چند نقطه چین به علامت چند سوال کمرنگ که وقتی می آیی میروند و هر وقت می روی دو باره بر میگردند و یک دقیقه سکوت به احترام تمامی لحظه هایی که رفتند تا بمانند. پاییز، گوارای وجود نازنینت، نازنین لیلا، با روزهای مانده به آغاز چه می کنی؟ من مدتهاست که هر چه میگذرد بی دلیل بیشتر دوستت دارم اما این بار نه مثل لیلی و نه مثل مجنون و نه آنهایی که با جهت یابی علت، اسطوره شدند تنها مثل خودم، مثل لیلا، تا هر وقت که بخواهی دوستت دارم. من همان لیلا ی روزهای اولم، با این تفاوت که بیشتر دوستت دارم ... اگر هم خودت نخواهی، توی دلم دوستت میدارم بی آنکه بدانی. پیشتر ها یک جا در گوشه ای از کتاب زندگی خواندم: نفس عشق درمان عاشق است نه نفس معشوق ساده ترش هم همان است که نیاکانمان گفتند: تا دوری عزیزی و وقتی نزدیک شدی.... و سهراب عزیز هم چه زیبا سرود، همیشه فاصله ای هست، ساده بگویم، ببین! لیلا از آن قله هایی نیست که وقتی فتحش کردی، کنارش بگذاری، گاهی لازم است بعضی قطعه ها را ناتمام سرود و لذتش در آن است که هیچ وقت پایانش را ننویسی... همیشه اشتباه ما اینست که جای نگاه و گناه را تشخیص نمیدهیم، همیشه انتخاب نوعی اضطراب است و شاید اضطراب هم بخشی از انتخاب... بگذریم... ببین دوست دارم یک چیز را باور کنی، زیبا! به خدا هیچکس تو را به اندازه ی من دوست ندارد، بگو باورت شد، ننویس. با غصه تمامش می کنم فقط به خاطر اینکه میدانم هر وقت کلاغ های قصه ی مادربزرگ به هم رسیدند من و تو هم به هم میرسیم... درست است یعنی هیچوقت یعنی غیر ممکن، یعنی هرگز... این جمله را از قول خودم مینویسم هوای هوایت را داشته باش، سرما نزدیک است. دیگر حرفی نیست جز اینکه خداحافظی نوعی سلام عجیب برای آغاز نامه ی بعدیست که هر وقت اراده کنی مینویسمش... عید را به تو تبریک میگویم، دیر نیست روزی که همه به قول سهراب تو را به هم تبریک می گویند.... سهراب خیلی خوبست، فقط کمی با هم اختلاف نظر داریم.... او گفت زندگی رسم خوشایندیست، من میگویم زندگی رسم خوشایندی نیست... زندگی اجبار است، لاجرم باید زیست... لیلای تو... میخواستم یه متن آماده کنم تا عید رو بهتون تبریک بگم اما... عید فطر مبارک
هر چه آزادترم بگذاری بیشتر از آن تو خواهم بود و هر چه بیشتر دوستم بداری بیشتر دوستت خواهم داشت عزیز بی آغوش نزدیک من
بهتره ساده بگم ... 
فقط:
| Design By : Night Skin |
خیلی عجیب است... کسی را که تو دوستش داری دوستت ندارد... کسی که تو را دوست دارد، تو دوستش نداری... و کسی که هم تو دوستش داری و هم او دوستت دارد، به رسم عاشقی به هم نمیرسید...من شعر های سهراب را دوست دارم اما فقط یک فرق کوچک بین ما هست... سهراب می گوید زندگی رسم خوشایندیست اما من میگویم:
زندگی رسم خوشایندی نیست... زندگی اجبار است... لاجرم باید زیست.
می ماند شعر های مریم(حیدرزاده). تفاهم بسیاری داریم جز یک چیز... او میداند که برای چه کسی مینویسد اما من ... هنوز نمیدانم.....
میدانم ...
میدانم بعد هر خنده من گریه طولانی ست ...
... من پس از هر خنده خود میترسم..
..که دگر اشک ندارم که رها سازم
و در نوبت خنده دیگر باشم...
