...
کسی که به دنبال عشق واقعیست
قصه ی آن دختر را می دانی ؟ که از خودش تنفر داشت که از تمام دنیا تنفر داشت و فقط یکنفر را دوست داشت دلداده اش را و با او چنین گفته بود « اگر روزی قادر به دیدن باشم حتی اگر فقط برای یک لحظه بتوانم دنیا را ببینم عروس حجله گاه تو خواهم شد » *** و چنین شد که آمد آن روزی که یک نفر پیدا شد که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد و دختر آسمان را دید و زمین را رودخانه ها و درختها را آدمیان و پرنده ها را و نفرت از روانش رخت بر بست. اینکه رفتی تو 18 سال و شبیه 15 ساله هایی (اونم حداکثر!) خیلی بده. هر جا میرم میگن تعیین رشته کردی؟!! هر چی میگم بابا من پیش دانشگاهیم به خرجشون نمیره. فکر میکنن دارم خرشون میکنم. من 165 قد دارم، البته با چادری که میزارم چند سانتی بیشتر نشون میده دبیر خصوصی زبان و ریاضی هم هستم... البته این کار و نمیکنم واسه پولا! اصلا این فکرارو نکنین این یکی به خاطر خدمت به مردم هست!!! عاشق شعر های غمگین هستم. خصوصا اگه محتوای اون شعر نفرین کردن باشه! خانواده دوست هستم و یه زره زیادی غیرتیم! کافی یکی در مورد خانوادم سوال کنه یا در مورد دینی که دارم و از این مدل چیزا، اون وقت هر چی دیده از چشم خودش دیده!!! حساس و مغرورم یه کمی هم بامزه . بااراده هستم و اعتماد به نفسم خیلی بالاست. از دروغ بدم میاد، پس خوش ندارم یکی به من دروغ بگه یا سر کارم بزاره. خوش قول و مهربون و دلسوز و احساساتی ام. فقط یه بدی دارم..... رک هستم... بدجوری هم رکم! رو در باستی با هیچکی ندارم و بعضی موقع ها از شدت رک گویی دارم خفه میشم. بده نه؟ دیگه نمیخوام از خودم تعریف کنم چون میترسم من و بدزدن! پس فعلا... این قسمت رو واسه کسایی مینویسم که هنوز قصه ی وبلاگم رو نمیدونن: من از مجنون مینویسم. کسی که وقتی از لیلا (البته لیلا به عربی لیلی است) شکست خورد سر به بیابان گذاشت و دیگر نیامد. لیلا پشیمان شد و حالا این منم که جور اشتباه او را میکشم. به دنبال مجنونم. به دنبال عشقش و به دنبال نگاهش. منتظرش میمانم. برایش شعر میگویم. نامه مینویسم. گریه میکنم. دوستش دارم چون دوستم داشت. نمیدانم اکنون کجاست اما امید دارم که هر جای دنیا هست دوباره به نزدم برگردد. مجنون بودن دشوار و لیلا بودن از آن هم سخت تر است. هر روز به امید اینکه او را میبینی بیدار شوی. روز بگذرد و وقتی دوباره میخواهی بخوابی با خود بگویی: فردا حتما می آید. به همه سپردم که اگر او را دیدند یا خبری از او دارند به من بدهند... هر روز میگذرد اما... همه میگویند: وبلاگ قشنگی داری ... هیچگس نمیگوید: او را دیدم به تو سلام رساند و گفت حتما می آید... امیدوارم همه به اصل پی برده باشند .. من عاشق مجنونم. مجنون صاحب هیچ مغازه ای و جایی نیست. او در سفر است. همیشه در سفر بود. از این شهر به آن شهر. همدیگر را گم کردیم... همین... دلتان برایم نسوزد چون احتیاجی نیست... او می آید... فرق میان عشق و عادت چیست؟ اینقدر این دو به هم نزدیکند و فاصله هاشون قابل دید نیست که ممکنه خود آدمم نفهمه که آیا طرف رو دوست داره یا بهش عادت کرده. خدا نکنه که دو نفر به هم عادت کنن. خدا کنه که همه عاشق هم باشن. یه بنده خدایی به من گفت که نباید دو نفر هر دو عاشق هم باشن. میگفت یکی باید اونیکی رو دوست داشته باشه و دیگری عاشقش باشه. شما چی میگین؟ How did we ever take this far It shouldn’t have to be this far Now for the first time in my life I'm crying
. 44 کیلو هم وزن دارم. همه صدام میکنن اسکلت مردنی... اما خودم میگم اندام باربی!!!!! رشته درسیم تجربیه. میخوام دکتر شم!!! نه به خاطر خدمت به مردم (با عرض پوزش چون من یکی اهل دروغ و ریا نیستم)! فقط به خاطر پولش!!! توی زبان خارجه هم مدرک تافل رو دارم الان حدود 10 سالی میشه که دارم زبان میخونم.(منم متواضع!) 
| Design By : Night Skin |
خیلی عجیب است... کسی را که تو دوستش داری دوستت ندارد... کسی که تو را دوست دارد، تو دوستش نداری... و کسی که هم تو دوستش داری و هم او دوستت دارد، به رسم عاشقی به هم نمیرسید...من شعر های سهراب را دوست دارم اما فقط یک فرق کوچک بین ما هست... سهراب می گوید زندگی رسم خوشایندیست اما من میگویم:
زندگی رسم خوشایندی نیست... زندگی اجبار است... لاجرم باید زیست.
می ماند شعر های مریم(حیدرزاده). تفاهم بسیاری داریم جز یک چیز... او میداند که برای چه کسی مینویسد اما من ... هنوز نمیدانم.....
میدانم ...
میدانم بعد هر خنده من گریه طولانی ست ...
... من پس از هر خنده خود میترسم..
..که دگر اشک ندارم که رها سازم
و در نوبت خنده دیگر باشم...
