همه به من پی ام دادن میگن تو بچه ای چون نمیدونی عشق یعنی چی! اینجوری جوابشونو میدم:

گفتی به احترام دل باران باش

باران شدم و به روی گل باریدم

گفتی که ببوس روی نیلوفر را

از عشق تو گونه های او را بوسیدم

گفتی که ستاره شو دلی روشن کن

من همچو گل ستاره ها تابیدم

گفتی که برای باغ دل پیچک باش

بر یاسمن نگاه تو پیچیدم

گفتی که برای لحظه ای دریا شو

دریا شدم و تو را به ساحل دیدم

گفتی که به یاد لحظه ای مجنون باش

مجنون شدم و ز دوریت نالیدم(اما اینگار الان، منم که دارم از دوری مجنون مینالم!)

گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز

گل دادم و با ترنّمت روییدم

گفتی که بیا و از وفایت بگذر

از لهجه ی بی وفاییت رنجیدم

گفتم که بهانه ات برایم کافیست

معنای لطیف عشق را فهمیدم

وقتی این و مینویسم، میگن خیلی بچه گانه بود...

کشتم خودمو از بس فکر کردم که واقعا عشق چیه که در آخر، دیشب در اوج تنهایی فهمیدم که عشق یعنی:

در کمال بی کسی حس کنی که با کسی هم نفسی

شما چی فکر میکنین؟

یعنی اینم بچه گانست؟